Bootsy’s Babbels
Inspiratie. Voor een columnist is dat
een bijna ongrijpbaar geschenk. Met 114 gepubliceerde columns op mijn naam moet ik eerlijk zijn, de
broodnodige inspiratie laat het wel eens afweten.
TEKST EN FOTO’S: PETER BOOTS AKA BOOTSY
Een eigenzinnige kijk op de onderwaterfotografie
Ingeving komt niet altijd zomaar aanwaaien. Soms struikel ik over de ideeën. Maar nu tuur ik geplaagd door een hardnekkig writer’s block naar een genadeloos leeg wit scherm. En dat terwijl die witte pagina toch echt spoedig plaats moet maken voor een boeiend verhaal over mijn grote passie: onderwaterfotografie. Inspiratie overvalt me vaak op de meest onvoorspelbare momenten. In mijn zoektocht naar inspiratie put ik meestal uit persoonlijke ervaringen en meningen, maar bovenal ben ik op zoek naar avontuur en beleving. Het kan een foto zijn van jaren geleden, een opmerkelijke herinnering aan een bijzondere duik of simpelweg een enkel woord dat door mijn hoofd schiet waardoor ik een inval krijg. Meestal maak ik dan gelijk een aantekening in mijn digitale kladblok
Vandaag is weer zo’n dag. De genadeloze deadline nadert in rap tempo en ik heb nog geen flauw benul waar ik het over zal hebben. Terwijl ik achter mijn bureau wat argeloos door mijn digitale fotocatalogus blader, verschijnt er plots een grote Nassau-grouper op mijn monitor. Met een groot bol oog kijkt hij mij indringend aan. Van nature ben ik iemand die snel afgeleid en erg sensitief is. Niet zo gek dus dat mijn gedachten meteen afdwalen naar het moment waarop ik deze specifieke foto heb genomen. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was tijdens een reis op een liveaboard in Belize, samen met mijn buddy Marion. Wij doken bij het adembenemende ‘Half Moon Cay Rif’ in de Caribische Zee. Dit atol ligt zo’n tachtig kilometer verwijderd van het vasteland van Belize. Eenmaal voorbij dit rif is er voorlopig géén land meer in zicht. Als je hier zou afdrijven, is Jamaica pas het eerste eiland dat je zult tegenkomen.
Van zo’n olijk vissenbekkie word ik altijd meteen vrolijk!
Bijzonder smoeltje
In een kleine grot op dit rif trof ik deze Nassau-tandbaars aan, omringd door duizenden glasvisjes. Deze baars was zo gewend aan duikers dat ik hem met mijn 8mm-lens uiterst dicht kon naderen. Als een tam schoothondje bleef hij geduldig poseren. Dat leverde onder andere deze foto met intens oogcontact op. Wat gaat er eigenlijk om in deze schepsels wanneer ze oog in oog staan met ons? Laten we eerlijk zijn, onder water zien we er nou niet bepaald op ons voordeligst uit. Daar lig je dan in hun vertrouwde habitat. Wild bellenblazend, met een gigantische XXL-bril op je neus, die ingelegd met diamantjes niet zou misstaan bij Elton John. Met daarnaast een uit de kluiten gewassen thermoskan op je rug. Het toeval wil dat er naast mijn toetsenbord een zakje koekjes ligt van het merk ‘Smoeltjes’. Onder het genot van een cappuccino neem ik af en toe een hap van zo’n speculaaskoekje. Elk koekje in de zak heeft weer een ander grappig gezichtje. Ik pak er eentje, werp nog eens een blik naar de grouper op mijn scherm en mompel: “Tja vriend… jij hebt pas echt een bijzonder smoeltje!”
Toelatingseisen
Bingo, inspiratie! Waarom zou ik deze komende column niet omdopen tot een officieus ‘Smoelenboek’? Een bonte verzameling vol met opmerkelijke vissensmoeltjes. Wat zijn de toelatingseisen voor dit smoelenboek? De visfoto in kwestie moet bij mij een snaar raken. Denk aan een sprekende blik, een ondeugende twinkeling of simpelweg uitstraling en karakter. Van zo’n olijk vissenbekkie word ik altijd meteen vrolijk. Ik blader verder in mijn Belize-album en kom de zogenaamde graysby grouper tegen. Ook een lekker smoeltje vol met rode sproetjes.
Murenen hebben personality
Als we het dan toch over markante koppen hebben, mogen de murenes in dit smoelenboek zeker niet ontbreken. Vaak zie je maar een kleine fractie van hun lichaam wanneer ze fier in de stroming hangen, alsof ze over de reling van hun penthouse of dakterras leunen om de buurt in de gaten te houden. Veel mensen en zelfs duikers vinden ze angstaanjagend met die openstaande bekken en vlijmscherpe tanden. Als je de angst voor hun uiterlijk even loslaat, zie je dat ze prachtig expressieve ogen hebben. Ze zijn op een vreemde manier aandoenlijk en hebben personality. Ook vanuit fotografisch oogpunt zijn ze fotogeniek. Als je de kadans volgt van hun bek, die open en dicht gaat om zeewater langs de kieuwen te pompen, kun je als fotograaf zelf je shot bepalen. Je hoeft dit alleen maar goed te timen. Wordt het ‘lief’ met het bekkie dicht, of ‘stoer’ met een wijd open bek waarin dat jaloersmakende gebit glanst? In al die jaren heb ik ze zelden agressief meegemaakt. Voor mij zijn het oprecht schatjes.
